Uda honetan gauza asko pasa dira.
Martxoan, sorosle eta lehen sorospen ikastaroa egin nuen beste bi pertsonekin. Ikastaro hori begirale izanik, haurrekin egoteko eta zeozer jakiteko erabilgarria izango zen guretzat.
Gero denbora tarte bat pasata, zentralera joatea erabaki genuen beste lagun batek eta nik DYA zer zen eta nola funtzionatzen zuen ikusi ahal izateko. Elkarrizketa horretan kasualitatez, nere curriculuma eskatu zidaten badaezpada ere, baina gehiegi espero gabe.
Bitartean, nerekin zetorrenak boluntario bezela sartzeko pausoak ematen jarraitzen zuen. Ni bestalde, oraindik beste lanarekin egonik, pixka bat itxoitea erabaki nuen neure burua orekatu arte.
Bestalde, aisialdi taldeko kanpamenduak zetozen eta hor ere, lana bagenuen. Bapatean, ya oso gutxi esperota eta kanpamendua hasteko aste bat falta zelarik dei bat jaso nuen. Lan egiteko deia, aste batez lan egitekoa.
Denbora pasa ahala, aste hori hilabete bilakatu zen, hilabete hori hilabete eta erdi, hilabete eta erdi hori... lau hilabetera iritsi arte (oraingoz). Ta hementxe nabil, kasualitatez eta kurtso horri esker DYAri lotuta. Boluntaria bezela sartzeko ere pausuak eman ditut, gainera badakit irakasle eta erreferentzia bikaina izango dudala (jeje).
Orain itxoiten nago, gogo askorekin, ilusio handiarekin... motibatuta eta ikasteko gogoekin.
Zer izango da neure buruaz bi hilabete barru?? (hagan sus apuestas señoras y señores!!)
Martxoan, sorosle eta lehen sorospen ikastaroa egin nuen beste bi pertsonekin. Ikastaro hori begirale izanik, haurrekin egoteko eta zeozer jakiteko erabilgarria izango zen guretzat.
Gero denbora tarte bat pasata, zentralera joatea erabaki genuen beste lagun batek eta nik DYA zer zen eta nola funtzionatzen zuen ikusi ahal izateko. Elkarrizketa horretan kasualitatez, nere curriculuma eskatu zidaten badaezpada ere, baina gehiegi espero gabe.
Bitartean, nerekin zetorrenak boluntario bezela sartzeko pausoak ematen jarraitzen zuen. Ni bestalde, oraindik beste lanarekin egonik, pixka bat itxoitea erabaki nuen neure burua orekatu arte.
Bestalde, aisialdi taldeko kanpamenduak zetozen eta hor ere, lana bagenuen. Bapatean, ya oso gutxi esperota eta kanpamendua hasteko aste bat falta zelarik dei bat jaso nuen. Lan egiteko deia, aste batez lan egitekoa.
Denbora pasa ahala, aste hori hilabete bilakatu zen, hilabete hori hilabete eta erdi, hilabete eta erdi hori... lau hilabetera iritsi arte (oraingoz). Ta hementxe nabil, kasualitatez eta kurtso horri esker DYAri lotuta. Boluntaria bezela sartzeko ere pausuak eman ditut, gainera badakit irakasle eta erreferentzia bikaina izango dudala (jeje).
Orain itxoiten nago, gogo askorekin, ilusio handiarekin... motibatuta eta ikasteko gogoekin.Zer izango da neure buruaz bi hilabete barru?? (hagan sus apuestas señoras y señores!!)
Ondo izan
4 comentarios:
te las cuento yo??? yo ya sabes lo que opino (y no me parece adecuado ponerlo por aquí, así que en esta entrada, me reservo el comentario para la intimidad)
Oye!!! qué poco apostais por mi!!
Venga!!
animarse, animarse!!
Que el contador crece, pero los comentarios no...
Un saludillo (y garcias aun y todo por entrar.)
Jo, no entiendo naaaaaa, t vas a apuntar a la dya????
Para la proxima vez una traduccion o castellano o ingles, k entienda xfi:p
Un muxu wapa
Ba lehenik eta behin MILA MILA ESKER neri kanta bat dedikatzeagatik. Uste dut lehenengo pertsona zarela holakorik egiten nauenik!
Aizu ba DYAn creo que sólo es cuestión de tiempo que de repente podamos ver a una peazo mujer saliendo de las puertas de esa preciosa ambulancia, tipo Hospital Central... y ya puesta a alucinar si el médico que te acompañe es versión Derek Sheperd euskaldun itxuran ya ni te cuento. Vamos que soy capaz de perder el concomiento, total por una más jajajaja.
Beno gaurkoz txoakei gehiegi esan ditut eta aski da.
Ondo segi eta patinatzearena beste une batean egingo dugu!
Publicar un comentario en la entrada